Noni – tropikalna roślina (morinda citrifolia) rosnąca na terenach południowo – wschodniej Azji i Indii. Dzisiaj występuje w tropikalnych rejonach świata, jednak najdorodniej na Wyspach Pacyfiku -  Polinezji Francuskiej. W jaki sposób więc przewędrowała taką odległą drogę...

Prawdopodobnie 2 tysiące lat temu na przełomie I i II wieku grupy wędrowców w drewnianych łodziach pragnęli dotrzeć do bajkowych wysp Pacyfiku. Musieil dlatego przepłynąć tysiące kilometrów co było bardzo wyczerpujące i ciężkie. Oprócz żywności, wody pitnej i odzieży zabrali oni na pokład owoce Noni.

Już wtedy wiedzieli, że dają one siły, chronią przed chorobami, ifekcjami a w chwilach przygnębienia poprawiają nastrój. Większość żeglarzy dotarła do Wysp Salomona, Marschalla, na Tahiti. Gdzie pestki Noni zostały zasadzone w glebie wulkanicznej i niedługo po tym stały się ważnym elementem medycyny ludowej. Wyciskany z niego sok  regulował problemy trawienne, łagodzi zakażenia i stany zapalne, pomagał na zwichnięcia stawów i bóle różnego pochodzenia.
Owoce Noni były cennym źródłem pożywienia dla mieszkańców. Jedzono je często ponieważ dostarczały niezbędnych minerałów i witamin.


Docierający w drugim tysiącleciu do wysp europejscy kolonizatorzy zauważyli, że mieszkańcy cieszą się doskonałym zdrowiem, wyglądali na ludzi zadowolonych z życia i szczęśliwych.
Wiedza o uzdrawiających właściwościach noni przekazywana była z pokolenia na pokolenie mieszkańców południowo- wschodniej Azji i południowego Pacyfiku.

Ze względu na niezwykłe właściwości Noni stosowano zewnętrznie i wewnętrznie. Pomimo tego szerokiego zastosowania Noni oraz darzenia szacunkiem mieszkańców wysp Polinezji Francuskiej, przez tysiące lat sekrety tej rośliny pozostały zupełnie nieznane dla świata.

W XX wieku badając metody jakie stosowali rodzimi uzdrowiciele rozpoczęli badania nad tym zdumiewającym owocem.